JESS KLEIN en Mike June vrijdag 16 september - WAS HERE...

Resencie The Next Gig: Prachtige zang van Jess Klein overtuigde

BORGER – Weinig artiesten zullen met hun openingsliedje en prachtige zang zo'n verpletterende indruk hebben gemaakt als Jess Klein. Wat een binnenkomer was 'Travelin Woman' op het podium van Roots on the Road bij VanSlag in Borger. Een hoogtepunt. Niet alle liedjes nadien haalden dat zeldzame hoge niveau, maar de zang van Klein bleef constant op topniveau. Niet dat Jess Klein hierna slechte liedjes bracht, maar beginnen met je hoogtepunt is toch een opmerkelijke setopbouw. Gelukkig viel er veel te genieten, want Klein is een bijzonder goede songwriter.

Liedjes als 'River View' en vooral het hele mooie en gevoelige 'Shonalee' bevielen zeer. De teksten zijn het beluisteren en nalezen meer dan de moeite waard. Opvallend was hoe Jess Klein er met haar gitaarspel en vooral de kracht van haar stem er in slaagde een erg mooi vol geluid te laten horen. Bijvoorbeeld in het gevoelige en fraaie 'My Own Beating Heart' tevens de titel van een speciaal voor deze toer verschenen EP. Een volgende hoogtepunt was 'Soda Water', een erg sterk lied en het begin van een sterke periode met 'Long Way Down' en 'Kid' en dat werd afgesloten met de protestsong 'Dear God' over de politieke aanval op vrouwenklinieken in Texas. Voor het concert had geluidsman Bert Ridderbos de piano van VanSlag naar het midden van het podium gesleept. Tot op dat moment waren de inspanningen en zweetdruppels van de 'soundguy' nog niet beloond. Dat moment brak nu aan. Klein verklaarde maar heel beperkt te kunnen piano spelen, maar toch het instrument te willen gebruiken en deed dat in 'Ginny', waar ze inderdaad met één hand toch een melodie speelde en dat omzette in het lied. De zweetdruppels waren de moeite waard. Met de titelsong van haar laatste studioalbum 'Learning Faith' sloot Klein een erg mooi concert af. Na het daverende applaus verdween ze naar achteren. Het zaal licht ging aan en de achtergrondmuziek klonk alweer. Veel publiek was al in de Borger nacht verdwenen voordat Jess Klein, in gezelschap van Mike June, ineens weer op het podium verscheen. Toch nog een toegift. Eerst 'Peace Love and Understanding' een nummer van Nick Lowe, meest bekend uit het ouvreu van Elvis Costello en tenslotte op verzoek nogmaals 'Travelin Woman' nu in duo uitvoering. Daarmee was de cirkel rond, niet alleen van dit concert, maar ook na 15 jaar het eerste concert van Jess Klein. Laten we hopen dat we niet weer zo lang hoeven wachten.

Mike June heeft wat te vertellen

BORGER – Een singersongwriter in de traditie van Woody Guthrie, Bruce Springsteen, Bob Dylan en al die anderen die niet te bang zijn om op het podium hun mening kernachtig naar voren te brengen in een liedje. Op het podium van VanSlag in Borger klonken in het kader van Roots on the Road geen liefdesliedjes, geen verbroken relaties, maar krachtige protestsongs bij Mike June. De man uit North Carolina opende sterk met het vlotte 'Death of New York'. Robuust maar prima gitaarspel en even krachtige en af en toe verbeten zang. Een uiterlijk als een jonge Springsteen en zeker ook gelijkenissen met diens performance. Hierna bracht hij het tempo naar beneden met 'The Lucky One'. 'Cottonfields' was zo'n echt verbeten felle protestsong. Hij kondigde de liedje simpel aan. “Ik hoef maar één woord te zeggen om u te laten begrijpen wat voor boosheid in dit liedje zit. Trump'. Een statement. Voor de volgende twee liedjes op de setlist van June kreeg hij versterking op het podium van achtergrondzangeres Jess Klein. Het leverde twee schitterende liedjes op, waarbij vooral 'The Baseball Song' een homerun was. Mooi en vlot met het honkball als metafoor. Wel viel op dat hij in zijn teksten in verschillende liedjes niet letterlijk, maar wel vaak dezelfde oplossingen heeft. Na 'St Antone'. Een liedje over het verlaten van Texas vanwege de stijgende huurprijzen. Veel liedjes worden mooi degelijk ingeleidt. De kwaliteit van zijn liedjes en de variatie in tempo maakt dat Mike June ook blijft boeien, al komt hij iets sterker over in zijn tempo liedjs dan in het rustige werk. Hij eindigt zijn bijdrage van deze avond onder eigen vlag met 'Pray fo Rain'. Nogmaals een voorbeeld van zijn kunnen als songwriter. In Amerika is hij opgepikt door een platenmaatschappij die zijn nieuwe album over enkele weken uitbrengt en nog twee albums met June wil opnemen. Dat dreigen mooie albums te worden.