JT NERO (CLOUDS) en Allison Russell (Po' Girl) (USA-CAN) Een prachtig concert...!

JT Nero & Allison Russell, hebben we lang naar uitgezien. Het werd een schitterend concert van twee prachtige musici. Reacties:  Henk Krol OOOHHH, Wat was 't mooi!!, Andre Walvius: idd, prachtig ...., Bert Meedendorp: Was prachtig, ook voor dochterlief, Hans de Boer: Wat een geweldig concert was het Jaap, met JT Nero en Allison Russell. Dank je heel erg. Theresia Feiken: leuk om deze (verjaar)dag af te sluiten in t Keerpunt!

Reacties

JT Nero & Allison Russell

Het concert van JT Nero en Allison Russell valt in de categorie TOP.

De stemmen van deze twee smelten geweldig samen. JT Nero speelt op gitaar en Allison Russell de banjo. Ook speelt ze af en toe klarinet. Zo ontroerend mooi.

Vrienden,die we mee hadden genomen, waren zwaar onder de indruk.Ik wil Jaap graag bedanken dat hij dit georganiseerd heeft

J.T. Nero en Allison Russell Een memorabel concert.

 

Volgens het affiche trad JT Nero gisteren op in café ’t Keerpunt ‘featuring Allison Russell’. Na het optreden moest ik stiekem bekennen dat het voor mij eigenlijk andersom was. Dat begon al vanaf het eerste moment dat ik beiden op het podium zag.

Toen ik iets te laat binnen kwam wandelen hoorde ik Allison Russell zeggen dat ze Schotse voorouders heeft. Dat zou je op het eerste gezicht niet zeggen. Een prachtige donkere vrouw, met zwoele bewegingen en een stem die je met gesloten ogen meevoert naar het diepste zuiden van de Verenigde Staten. Dat is Allison Russell. Haar associeer je niet zo snel met de druilerige regen van de Schotse hooglanden.

De afkomst van J.T. Nero daarentegen verloochent zich geen tel. Zijn moeder is ‘South (Chicago) Side Irish’ en dat zie je meteen. Lange blanke vent met een enorme bos rood haar. Veel meer Ierland ga je niet krijgen. Scherpe stem, soms rauw, dan weer zoetgevooisd.

Een onwaarschijnlijk koppel dus, zo lijkt het. Maar niets is minder waar. Multi instrumentaliste Russell en gitarist Nero passen geweldig bij elkaar. Niet in de laatste plaats door hun stemmen, die elkaar vrijwel perfect aanvullen.

Zelfs bij de zachtste fade outs van hun liedjes kon je een speld horen vallen. Hoogtepunten waren de songs waarbij Russel naar de klarinet greep. Inderdaad: een klarinet.

Een memorabele avond. Op 21 augustus is Allison weer terug. Dan met haar eigen band, Po’ Girl. Niet te missen, zo weet ik nu.

Jan Hoekman

JT NERO (Clouds) & Allison Russell (Po'Girl) (USA-CAN) Mooi..

JT NERO & Allison Russell, stemmen maoken muziek. Een prachtige donkere dame komp de veurdeur in. Veur heur lop een lange vent, n board van aanderhaalve week en het haor in een knoet op de kop. Heur herken ik van de poster. Bie hum moe’k eem langer zuiken. Dit bennen ze dus. JT Nero en Allison Russell.

Ik loop achter de bar weg en begroet ze. De “thanks for having us” en “What a nice place” bennen niet van de lucht. Ik ken dat zo langzaomerhand wel. Ze willen graog een kop thee en maoken dan kennis met onze geluudman. As ik de thee breng liekt d’er een klik te wezen tussen Cees (de geluudsman) en onze artiesten. Ik vang op, dat e straks ook nog eem mag metdoun.

JT Nero is de hoofdact, maor ik maark, as de bezuukers binnenkommen, dat Allison Russell in de maiste gevallen de reden van de komst is. Allison maokt derul uut van Po’ Girl, en die band hef in ons laand intussen een flinke reputaotie opbouwd. (21 augustus ROTR @ 't Keerpunt)

Tegen haalf zes lop de gelagkaomer langzaom vol en ik krieg het drok.  Ons nei Spiekerbier bliekt een hit en Ayla en ik hebben de haanden achter de bar meer dan vol.

As Jaap om eem over zes onze gasten aankondigt wordt het stil in de gelagkaomer. JT Nero nemp een lange aanloop naor het eerste nummer, maor dan gait het ook heulemaol lös. 'Mi salvador what’s happenin” is het eerste van de veule hoogtepunten, die zullen volgen. De stemmen van JT en Allison passen prachtig biemekaor en doun zölfs de mussen op de dakraand van t café tot zwiegen. Stemmen, die as slingers om mekaor hendraaien en keer op keer waiten te ontroeren en te boeien. Stemmen, die muziek maoken boven de instrumenten uut. Die laot op de aovend een merel inspireren tot een obade. Prachtig.

As ze, al dik nao acht uur aofsloeten met “Double Helix (Rainbow)”, “My favorite songs of our album”, volgens Allison, rammelen de glaozen achter de bar met in het applaus. Ik ben deur de jaoren hen dik verwend met mooie optredens. Naomen nuimen betaikend da’j ook mensen vergeet.  Misschien maok ik ooit nog is een liestje. Dit optreden komp daor vast op.

Willem Dijkema