Lynne Hanson en Alex Akela bloeien bij ROTR @ 't Keerpunt...

Zondagmiddag om een uur of twaalf bellen we met 't Keerpunt voor de reserveringen. Die zijn niet mis naast die van de ROTR website. En we horen dat Lynne en Alex, ’s ochtends op tijd vertrokken uit het midden van Duitsland, er al zijn. Dat geeft een goed gevoel. Het werd inderdaad een fantastisch concert met oudere nummers en nieuw werk van de laatste cd 'Once the Sun Goes Down'. Haar liedjes werden op subtiele wijze ingekleurd door Alex Akela op viool, elektrische gitaar en mandoline. De klassiek geschoolde maar af en toe rockende Akela ontlokte haar na één van haar nummers de uitspraak ‘He Makes Me A Diva’.




Alex Akela is inderdaad een groot sessiemuzikant die het vermogen heeft een artiest te laten groeien. Lynne is zowel muzikaal als in performance enorm gegroeid sedert haar Europese debuut in 2009 op het ROTR podium. Haar optreden was sterk en overtuigend. Ze heeft het zelfvertrouwen en het inzicht een ster te worden. We hebben afgesproken dat ze in april 2012 terug komt. Een jaar verder gegroeid, zet het maar in je agenda...   


 


De klassiek geschoolde maar af en toe rockende violist ontlokte haar na één van haar nummers de uitspraak ‘He Makes Me A Diva’.          De klassiek geschoolde maar af en toe rockende violist ontlokte haar na één van haar nummers de uitspraak ‘He Makes Me A Diva’.    De klassiek geschoolde maar af en toe rockende violist ontlokte haar na één van haar nummers de uitspraak ‘He Makes Me A Diva’.           

Reacties

Lynne Hanson & Alex Akela bloeien bij ROTR @ 't Keerpunt...

Wat een kroegbaas bezig houdt:

PRACHTIGE LYNNE HANSON

We zijn de resten van een bruisende zaterdagavond nog aan het opruimen als een auto de parkeerplaats naast het café oprijdt. Nu al gasten? Komt niet erg gelegen; de stofzuiger raast nog en de emmer met sop staat te wachten om de laatste resten van de afgelopen nacht voorgoed naar het verleden te verwijzen. Ik kijk naar buiten en zie een man en een vrouw naar de voordeur lopen. Toch maar even open doen. Een mooie vrouw kijkt me lachend aan. Ik herken haar direct. Lynne Hanson staat voor mij. De begroeting is allerhartelijkst. Lynne is blij om terug te zijn. Haar eerste optreden in Europa was hier in 2009 en één van de beste concerten die we ooit hebben gehad en zij weet dat het bijzonder was. De kleine man achter haar is Alex Akela. Hij begeleidt Lynne op deze toer. Onder het genot van een kopje koffie praten we bij. Dan laat ik ze alleen. Ik moet nog even een paar dingen doen en Lynne besluit om de snaren van haar gitaar te vervangen.

Tegen kwart voor vier loopt de gelagkamer mooi vol en ik heb mijn handen vol om aan de wensen van onze bezoekers te voldoen. Jaap komt bij de bar staan: “Gaan we beginnen?”  Ik vind dat we nog even moeten wachten. De achterdeur bel gaat weer en er komen nog een paar late bezoekers binnen. Jaap kijkt me nogmaals vragend aan en we plagen een beetje. “Misschien staan er nog mensen voor de brug te wachten”. Om vijf over vier opent Jaap en met een warm Keerpunt- applaus komen Lynne en Alex naar het podium.

Na twee lange sets, een korte break en een toegift is het tegen half zeven gebeurt. Ik zie overal tevreden gezichten. Hier kwamen ze voor. Een mooi concert van een prachtige performer. Mooie muziek, ontroerende liedjes, alles aan elkaar gepraat door een vrouw, die weet hoe ze met haar publiek om moet gaan.

Als ik na afloop even tijd heb loop ik naar Lynne en een warme omhelzing zegt genoeg. Ook zij heeft weer genoten van de sfeer en warme belangstelling van het publiek. Ik loop even langs Jaap en één blik zegt genoeg. We zijn blij met zo’n middag. Dit jaar is mooi begonnen; Big band Dutch Spirit, BJ Hegen, Alexander Exson & The Greyhound Blues Band, Michael Weston King, Martyn Joseph, de country linedancers & Montana en nu onze Canadese Lynne Hanson. En er komt nog zoveel moois... 

Willem Dijkema

Lynne Hanson

Lynne Hanson trad gistermiddag voor de tweede keer aan bij Roots on the Road, waar ruim van tevoren al behoorlijk wat publiek was samengestroomd. Daardoor had ik geen gunstige zitplaats om een filmpje voor YouTube op te nemen, wat ik doorgaans graag doe. Nu kon echter ik al mijn aandacht richten op Lynne's optreden, waarbij ik ernaar uitkeek songs van haar nieuwe album te horen.

Lynne had de bescheiden Alex Akela (elektrische gitaar, mandoline, viool) als begeleider ('gevonden op Internet' zei ze) en hoewel ze in haar eentje ook uitstekend een heel optreden weet te boeien, voegde Alex' ondersteunende spel veel toe aan de beleving van haar liedjes. Tijdens de solo's die hij op zijn meesterlijke manier invulde, en waarbij Lynne hem min of min uitdaagde door sneller en harder te spelen, kreeg hij meerdere keren spontaan applaus.

Naast haar stem, die warm is met af en toe een lichte snik, en zeer herkenbaar, zijn die liedjes haar sterke kracht. De melodieën lijken simpel, maar hebben altijd een twist, en de teksten zijn behoorlijk poëtisch – echte meezingers worden het (gelukkig) nooit, maar ze blijven wel in je hoofd hangen, zoals de opener 'How Little I Sleep' en 'End Of My Days'. De onderwerpen variëren van verloren of nog niet gevonden liefdes, eenzaamheid en verlies tot verhaaltjes over moord.

Mocht je nu denken dat het een sombere toestand was daar in 'Keerpunt, dan heb je het mis. Want Lynne's wapens zijn humor en optimisme. Dat laatste komt sterk naar voren in haar liedjes, die altijd iets positiefs uitstralen, en het eerste in haar praatjes tussen de liedjes door. Die zijn doorspekt met komische anekdotes en ironische observeringen, waarbij ze zelfspot niet schuwt. Ook is ze heel ontwapenend, zoals wanneer ze even de tekst kwijt is van een liedje dat ze al een tijd niet gedaan heeft.

De ervaringen die ze met ons deelde over haar eerste tournee door Duitsland leidden tot veel gegniffel van herkenning, en het was leuk om te horen dat ze waardeerde dat wij Nederlanders wel konden lachen om haar humor, terwijl het duitse publiek amper reageerde.

In totaal bracht ze 20 liedjes (als ik het goed heb bijgehouden), waarvan 9 van haar prachtige nieuwe album, 1 gloednieuw liedje ('Trading In My Lonesome', geïnspireerd door Hank Williams) en de rest van haar vorige albums.

Het verrukkelijke bluesnummer 'Willow Tree' was een hoogtepunt, mede door de (voor mij onverwachte) inbreng van geluidsman Cees op mondharmonica, die liet horen dat hij het blues idioom tot in de puntjes beheerst -  van heel subtiel ondersteunend tot gemeen scheurend.

Het was een heerlijk middag, en ik kijk uit naar haar volgende bezoek!

Mo.

Lynne Hanson en Alex Akela bloeien bij ROTR @ 't Keerpunt...

Ha Mo,


Fijn dat je hebt genoten... Het was inderdaad van subtiel tot scheurend en van lief tot rauw. Lynne Hanson schuwt het niet. De inbreng van Cees de Jager was voor ons ook verrassend. Laat het maar gebeuren! Lynne heeft het plan in april 2012 opnieuw naar Europa te komen. Ze is uitgenodigd en heeft toegezegd!


Groet, Jaap