TIM GRIMM, de Ihio River stroomt door de Hunzevallei...

Tim Grimm uit Indiana, best American storyteller, kippenvel in 't Keerpunt. 'Music is pure, from one's soul. If the soul is pure, the music flows free'. Tim is de inspirator voor ‘Wildernis Songs’ van 25 - 29 mei in de Hunzevallei. Een muziekfestein over leven in Noord Amerika versus Noord Nederland (Drenthe). Vertaalt via rootsmuziek, americana, dichten, verhalen, film, workshops. Centrale locatie: ’t Keerpunt Spijkerboor.


Buffalo Skinners

Reacties

TIM GRIMM @ 't Keerpunt

Ik weet niet precies wat het is. Maar het is er en hij heeft het. Tim Grimm, rasverteller met een gitaar. Een kleine gitaar, vooral in de handen van zo'n grote kerel. Als hij gaat staan, ben ik vanaf het eerste moment gegrepen. Door zijn verteltrant, het contact met het publiek, zijn liedjes. Misschien is het wel dat hij van het land houdt waar hij woont, boert en muziek maakt. Het heartland van de VS, Indiana. Zoals ik hou van het land hier, de polder tussen Annerveenschekanaal en Spijkerboor, de Hunze, het Anner Moeras. Als hij over de Ohio zingt, zie ik de Hunze stromen. 'Bij So It Goes' (eerste zin: My name is Charlie Meijer, hay is in the barn) denk ik aan de boer waar wij ons hooi altijd halen. Tim lijkt altijd te zingen over plaatsen die ik ken, mensen die me bekend voorkomen. Het zijn de gewone dagelijkse dingen. Alhoewel...


Tim grapte tijdens het concert dat zijn vrouw wel eens zegt dat als je binnen twintig mijl van Tim woont, hij een liedje over je maakt. Veel van zijn liedjes gaan inderdaad over het leven op de boerderij en over de buren, ook allemaal boeren. Vaak oude boeren. Mensen die hun hele leven aan het land hebben gegeven en nu meer en meer wegtrekken. Van de boerderij naar...ja, waar naartoe eigenlijk?


Het lijkt Tim erg bezig te houden, die thematiek. 's Middags liepen we door de omgeving, onder een prachtige lentezon. Tussenveen, langs de Hunze, terug langs de Molenwijk. Tim vroeg veel over de boerderijen. Of ze nog bewoond waren en of er nog echt geboerd werd. We vertelden hem dat het land in handen is van enkele boeren, die lang niet allemaal in de omgeving wonen. Net als in de VS, constateerde hij. De boerderijen worden bewoond, soms mooi opgeknapt, maar er zijn nauwelijks nog boeren. 


En dat brengt me weer terug naar 'So it goes'. In een slechte zomer had Tim ooit eens meer hooi nodig dan zijn eigen land op had gebracht. Hij zag toen een advertentie in een krant van iemand die hooi aanbood. Charlie Meijer, zo bleek later. Een oude man, wiens vrouw hem had verlaten en wiens kinderen al lang en breed het huis uit waren. Alleen op de boerderij, waar het werk hem teveel werd. Zeker, af en toe kwamen zijn zoons helpen, maar daarmee redde Charlie het eigenlijk niet meer. Bovendien: zijn paard werd niet meer gereden. Dat zou hij binnenkort moeten verkopen. 'Have to sell the horse he said and I'd hate to see her go'. Tim zegt het in het lied niet echt hardop, maar het is volstrekt duidelijk dat ook Charlie zelf de farm gaat verlaten. En omdat Tim ook de omgeving van de boerderij heeft bezongen (used to be all land here, it's mostly factories now) weet je: als Charlie gaat, is het over met de boerderij.


Het gaat hem aan het hart, Tim. Een veelzijdig gevoelsmens.