A.J. ROACH (USA)

Datum en Tijdstip: 
18 augustus 2010 - 20:30
Lokatie: 
't Keerpunt Spijkerboor (Drenthe)
Organisator: 
Roots on the Road

Aansluitend op zijn Engelse tour komt A.J. Roach voor een super kort bliksembezoek naar Nederland. Als begeleider neemt hij gitarist/singer-songwriter/producer Ian Parks mee, die verantwoordlijk was voor een groot deel van de produktie van A.J.'s meest recente cd Revelation. Behalve nummers van Revelation zal A.J. ongetwijfeld ook al vast een en ander van zijn nieuwe cd laten horen die in oktober wordt verwacht. In maart van volgend jaar zal A.J. Roach met zijn combo terug komen voor een volledige tour door de lage landen.

Maar dus eerst op 18 augustus in 't Keerpunt in Spijkerboor (Drenthe) een unieke kans om A.J. Roach te zien en te horen met Ian Parks.

A.J. Roach combineert invloeden van Sixteen Horsepower met The Carter Family.

Als je opgroeit in de krochten van het berggebied van Scott County, Virginia, de thuisbasis van de legendarische Carter Family en je door je ouders een streng dieet van bluegrass en traditionele mountain muziek voorgeschoteld krijgt, dan heeft dit automatisch een effect op je eigen muzikale beleving. Zo ook bij singer-songwriter A.J. Roach, wiens bijzondere stem en muziek grillig, gejaagd en donker wordt ingekleurd door de muziek uit zijn jeugd.

“Some of my earliest memories are of singing those beautiful old-time gospel numbers at all-day revivals,” zegt de nu in San Francisco woonachtige songschrijver. “Those songs still give me a feeling I don’t get from any other music.”
 Deze muziek uit zijn kinderjaren speelt nog steeds een rol in A.J.’s leven en heeft hem geïnspireerd tot het creëren van zijn eigen stijl. En die heeft hij wel degelijk. Zijn muziek is een soort eigentijdse gejaagde folk met vele niet alledaagse invloeden en liedjes die ertoe doen en ook echt ergens over gaan. Soms doet hij een beetje denken aan David Eugene Edwards van Sixteen Horsepower in de gejaagdheid en sfeer en natuurlijk ook door het gebruik van de banjo in zijn liedjes. Maar A.J.’s versies klinken net iets vriendelijker, positiever en meer hoopvol.

Wanneer A.J. zingt over zijn grootvader die zelfgestookte drank over de grens met Tennessee smokkelt, dan heeft hij het niet over een verhaal dat hij ergens in een kroeg heeft gehoord of in een oude western heeft gezien maar dan citeert hij uit zijn eigen rijke familie geschiedenis. Zijn eigen familie is in dit zwaar gelovige en conservatieve gebied namelijk altijd wel een beetje een buitenbeentje geweest en dat leidt tot mooie spannende maar ook oprechte verhalen. Er zijn tegenwoordig maar weinig country en folk singer-songwriters die daadwerkelijk kunnen putten uit de “bonafide Appalachian heritage” en kleurrijke landelijke geschiedenis van de authentieke mountain muziek zoals je die voorbij ziet komen in films als “O Brother Where Art Thou”.

De teksten op A.J.’s album Revelation zijn buitengewoon intens en persoonlijk, toch zijn ze niet altijd heel zwaar maar bij vlagen ook komisch en vaak ook hoopvol. Op het eerste gezicht lijkt A.J. Roach een gesloten en verlegen mannetje maar op het podium ontpopt hij zich als een meester verhalenverteller, iets wat hij ook als zijn voornaamste roeping ziet. Waar nodig stript hij een liedje van alle overdaad en brengt hij hem puur, met een zeldzame oprechtheid en intensiteit zoals je die in de hedendaagse muziek nog weinig hoort.

Signups closed for this Evenement

Reacties

A.J. Roach & Ian Thomas Parks @ café ’t Keerpunt Spijkerboor (18

Het was in meer dan één opzicht een bijzondere avond. Dat concludeerden de mannen zelf, na afloop aan de bar in de gelagkamer ook. Het was de laatste show van hun tour geweest en ‘a perfect way to end it’.

Na afloop vroeg ik A.J. of hij Israel Nash Gripka kende. Hij schudde het hoofd. De gedachte dat hij en Isreal elkaar misschien kenden was ergens tegen het einde van het optreden bij me opgekomen. Op het podium vertelde A.J. Roach dat de meeste van zijn songs vrij somber zijn. Maar hij had ook een vrolijk liedje. Althans, een vrolijk klinkend liedje. De tekst daarentegen was donker, intens en misschien zelfs een tikje agressief. Eigenlijk net als in concrete, een nummer van Israel Nash Gripka, waarin hij zijn ex vriendin blijmoedig toezingt ‘hell I never much liked you at all’. En omdat beide mannen in Brooklyn NY wonen, leek me de vraag niet zo gek. Aan de andere kant: Brooklyn is groot. Het is geen Spijkerboor.

A.J. Roach heeft zijn roots in Virginia en veel van zijn songs grijpen terug op ervaringen uit zijn jeugd. In café ’t Keerpunt liet hij zich woensdagavond 18 augustus begeleiden door Ian Thomas Parks. Parks produceerde het laatste album van Roach, revelation. Het zwaartepunt van de songs die Roach speelde lag echter bij de cd die volgend jaar februari uitgebracht wordt: pleistoceen. Een album waarvan hij herhaaldelijk vertelde dat hij er erg naar uitzag. Getuige het niveau van de liedjes van pleistoceen die hij in ’t Keerpunt speelde is dat terecht. Schitterende tekstvondsten, zoals in the poet. Daarin bezingt Roach het ‘uitstervende ras’ van de dichter. Een sterke stem. Dan weer scheurend en jammerend, dan weer ingetogen en zacht. Voeg er de mooie melodieën aan toe en je realiseert je dat er een dijk van een cd in het rootsgenre aan zit te komen.

Belangrijk was ook de inbreng van Ian Thomas Parks. Ian Thomas Parks verzorgde een intens begin van de avond, door de manier waarop hij met een getekend gezicht en krachtig gitaarspel enkele eigen nummers liet horen. Ook de manier waarop hij later de elektrische gitaar de achtergrond liet vullen bij de liedjes van Roach voegde veel toe aan de kracht van het optreden. Bovendien bleken de stemmen van Roach en Parks uitstekend bij elkaar te passen, wat tot een bijzonder scherpe samenzang leidde.

Het was in meer dan één opzicht een bijzondere avond. Dat concludeerde de mannen zelf, na afloop aan de bar in de gelagkamer ook. Het was de laatste show van hun tour geweest en ‘a perfect way to end it’.

Jan Hoekman

Opname van dit concert: