Share

Roots on the Road - ONDERWEG.....

 zat dit jaar goed in elkaar. In de Kleine zaal beten wij de spits af met Trampled By Turtles en dat was meteen een binnenkomer van jewelste. We wisten met Dustbowl Revival en Pert Near Sandstone, die we in Veenhuizen programmeerden, dat de tijd van The Hackensaw Boys een beetje voorbij is. Maar dat het allemaal nog beter en nog sneller kan bewezen de zes mannen van Trampled By Turtles. We dachten even dat dit misschien beter als uitsmijter op het eind had kunnen staan. In de loop van de avond bleek dat ze aardig de toon hadden gezet voor het verdere verloop. 

De band onder leiding van Dave Simonett flirt graag met de tradtionele Bluegrass en de Folk. Sinds een autokraak waarbij alle apparatuur en instrumenten verdwenen speelt de band alleen nog akoestisch. Onbewust sloegen de mannen uit Duluth US (de stad van Bob Dylan) een brug tussen de rock die ze eerder speelden en de rootsmuziek. Op het Lollapalooza en Coachella festival, maar ook op een country-picknick in de Appalachen zijn het graag geziene gasten die ondanks hun af en toe donkere teksten in zijn voor een feestje. Dit voorjaar verscheen hun nieuwe album ‘Life On The Open Road’. Onze hete tip! Fijn de mannen na afloop nog even te ontmoetten, mooi stel mensen!

Shakey Graves komt voor sommigen wat aanstellerig over, wij vonden zijn optreden sterk. Hij is gewoon lekker eigenzinnig! 

Neko Case vinden we voor TakeRoot geen vlees en geen vis. Wat sleets en gemaakt optreden.

American Aquarium was eerder een mooie subtiel spelende groep mensen. Frontman BJ Barham zou de vernieuwde band niet meer zo moeten noemen. We hadden American Aquarium in de huidige bezetting al gezien op Ramblin Roots. Het was slecht, onsamenhangend en veel te hard. We zijn een nieuwe uitdaging op TakeRoot niet aangegaan.

Becca Mancari is geweldig, ook in haar performance. De Kleine zaal is voor haar een betere podium.

John Moreland hebben we al eerder gezien met band. Hij is letterlijk en figuurlijk indrukwekkend, dat zijn ook zijn teksten. Zijn solo optreden vinden wij wat saai.

Bij Kurt Vile & The Violators konden we wegens oponthoud onderweg niet vooraan komen. We mistten het contact en dan is het net iets minder mooi.

Was Father John Misty verdwaald? Wat hij op TakeRoot deed was ons niet duidelijk. Hij zal zeker publiek trekken, maar als je het daar als organisatie voor doet…

De Alejandro Escovedo Band With Don Antonio (geweldige naam!) stond hoog aangeschreven op Ramblin Roots. In de Pandora vonden wij het vooral een nette en vlak spelende band. We hebben ze op TakeRoot laten lopen.

Darlingside wilden we beslist zien en vooral horen! De lange wachtrij om naar binnen te kunnen in de nieuwe Attic vormde een obstakel. Een halve set wachten werd uiteindelijk beloond met een schitterend vierstemmig gezongen optreden. De Attic (zaal) is een mooie aanvulling, maar niet echt een muziek luisterruimte. We zijn er net als in de kelder niet meer geweest.

Marlon Williams (The Band) op het eind in de Kleine zaal was voor ons een grote verrassing. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Marlon Williams is nog maar 27, maar klinkt alsof hij er al een half leven in de muziek op heeft zitten. Marlon Williams maakt theatrale, desolate pop-noir.

En dan wat we niet gezien hebben, Garpett T. Caps bijvoorbeeld en Gold Star. Maar ook Jerry Leger en Jarrod Dickenson. Kwestie van keuzes maken.