Reserveren mag ook via rootsontheroadpure@gmail.com
------
Chip Taylor komt donderdag 2 november weer naar Roots on the Road. Hij komt graag naar het VanSlag podium, weten we van zijn schrijfsels in het logboek in de kleedkamer. Met hem mee komt Van Morrison gitarist John Platania. Het wordt Taylor zijn vierde optreden voor Roots on the Road en naar we hopen niet het laatste.
Chip Taylor alias James Wesley Voight is altijd een Yonker (New York) gebleven. Hij is bij velen bekend als de schrijver van bekende hits als ‘Wild Thing’ (Troggs), ‘Angel Of The Morning’ (Merrilee Rush, PP Arnold), ‘I Can’t Let Go’ (The Hollies), ‘Try’Janis Joplin, en ‘Son Of A Rotten Gambler’ (Ann Murray, The Hollies, Emmylou Harris).
21 Maart dit jaar vierde Chip Taylor zijn zevenenzeventigste verjaardag. Dat hij al ruim boven de gepensioneerde leeftijd is gekomen is voor de New Yorkse singer-songwriter geen reden om er mee te stoppen. Hij blijft doorgaan met schrijven en het maken van muziek. En het realiseren van mooie platen.
Vorig jaar werd Chip Taylor samen met Elvis Costello, Tom Petty, Marvin Gaye en Nile Rodgers en Bernard Edwards van Chic opgenomen in de Songwriters Hall of Fame in New York City. Een zeer prestigieuze onderscheiding die niet veel muzikanten ten deel valt.
Sedert 1971 brengt Chip Taylor zijn vele platen uit op zijn eigen label Train Wreck Records. Na zijn vorig jaar verschenen album ‘Little Brothers’ bracht hij 17 februari dit jaar alweer ‘A Song I Can Live With’ uit met bijdragen van onder andere gitarist John Platania, multi-instrumentalist Gøran Grini en pedal steel virtuoos Greg Leisz.
Het album is gedeeltelijk opgenomen in de Train Wreck Studio’s in Mamaroneck, New York en gedeeltelijk in de Grini Studios in Noorwegen. De productie is in handen van Taylor en Grini. Het bevat twaalf nieuwe composities waarin Chip Taylor veel persoonlijke herinneringen ophaalt.
In het openingsnummer ‘Crazy Girl’ brengt Taylor een ode aan de zangeressen/violistes Carrie Rodriguez en Kendal Carson. Zij traden diverse keren met hem op en danken hun carrière min of meer aan hun leermeester. We herinneren ons schitterende beleefmomenten uit hun optredens.
In het met prachtige pianoklanken versierde ‘Until It Hurts’, gaat Taylor terug naar 10 januari 2016, de dag waarop David Bowie overlijdt. Hij haalt verder herinneringen op aan Lou Reed. In ‘A New York In Between’ is weer die typische fluisterende Chip Taylor zang te beluisteren achter akoestische gitaar en piano.
Het slotnummer ‘Whisper Amen’ is een pareltje, weer een soort gebed. Fluisterend zingend met piano en orkestrale elementen brengt Taylor hulde aan mensen die niet aan zichzelf maar aan anderen denken, met zijn vrouw Joan als een van de voorbeelden.
Met ‘A Song I Can Live With’ heeft Chip Taylor een van zijn meest persoonlijke albums gemaakt. Hoe vaker je het album beluistert hoe mooier je het gaat vinden. Een prachtige plaat met mooie ingetogen songs en smaakvolle begeleiding. Rootsmuziek en americana van grote klasse!
NB Een uitgebreide recensie van ‘A Song I Can Live With’ vind je op https://www.bluesmagazine.nl/recensie-chip-taylor-a-song-i-can-live-with